من ذكرك ، و ألهمتنيه من شكرك و دعائك ، فليكن من شأنك الإجابة لي فيما دعوتك و النّجاة فيما فزعت إليك منه فإن لم أكن أهلا أن أبلغ رحمتك فإنّ رحمتك أهل أن تبلغني و تسعني ، لأنّها وسعت كلّ شيء ، و أنا شيء فلتسعني رحمتك يا مولاي . « خدايا ! من تو را مىخوانم بر اندوهى كه جز تو آن را زائل نسازد و بر رحمتى كه جز از ناحيهء تو نرسد و بر حاجتى كه جز تو آن را برآورده نسازد ، اى كريم ! خدايا ! آنچه از ياد خود براى من خواستى و آنچه از شكر و دعاى خود به من الهام نمودى ، همان‌گونه بود كه در خور شأن و مرتبت تو بود ، پس در خور شأن و مرتبت تو اجابت من است در آنچه تو را خواندم و رهايى است در آنچه از آن به تو پناه آوردم ، پس من اگر شايستهء آن نيستم كه به رحمت تو برسم ، اما رحمت تو شايسته است كه به من برسد و مرا شامل گردد ؛ چون رحمت تو هر موجودى را شامل است و من از جمله موجوداتم ، پس رحمت تو بايد شامل حال من گردد ، اى مولاى من ! » . آن‌گاه در حالىكه گريه مىكنى يا تظاهر به گريستن مىنمايى ، مىگويى « 1 » :

--> ( 1 ) - اين دعا دعاى اعتقاد ناميده مىشود و از امام كاظم و امام رضا عليهم السّلام روايت شده است و نسخه‌هاى آن متفاوت است با زياد و كم ، و دعاى جليل القدر و عظيم الشأنى است كه در صبح و شام خوانده مىشود و در صبح اصبحت و در شام امسيت گفته مىشود . مؤلف .